Wat een kutweekend is dit. Sorry, geen ander woord voor. Vrijdag fit de chemo in, gebroken eruit.
Zaterdag word ik wakker met ’n flinke kater. Hondsmoe met een gonzend hoofd. Even douchen. En ja hoor, met het haren borstelen hele plukken haar eruit.
Sterre probeert me heel lief op te vrolijken, maar ik kan niets anders doen dan naar beneden te rennen en in Fabs armen in huilen uit te barsten. Wat een dag.
Vandaag, zondag, was weer emotioneel, want Anita heeft mijn haar eraf geknipt. Ik heb nu millimeter haar dat verder uit kan vallen.
Nu het gedaan is, voelt het toch als een opluchting, deze stap is ook weer gezet. En ik heb een mooi haarwerk! Mijn haar was lang genoeg om te doneren, dus daar kan ik iemand anders blij mee maken.

